Gewoon een dag als alle andere…

Gewoon een normale dag. Ik word wakker om 5.15 en doe nog even mijn ogen dicht. Om 5.24 schrik ik wakker. Ik pak mijn telefoon en zet mijn wekker uit. Dan loop ik even mijn mailtjes door. De plaatselijke supermarkt heeft de anti-rimpelcreme in de aanbieding. Een of andere goeroe bied me een stappenplan aan om gelukkig te worden en een populair ouder-magazine heeft een top 10 over hoe je je kind het best kan leren doorslapen.

Ik sta op en kleed me aan. Ga naar beneden en pak een glas water terwijl ik de tv aanzet. De eindeloze lijst aan reclames laat me zien hoe ik mooier kan worden met een bepaald merk mascara, dunner met een bepaald merk afval-shakes, en fitter kan worden als ik een abonnement afsluit bij een sportschool. Succes gegarandeerd!

Ik pak mijn spullen en rijd aan naar het station. In de trein vang ik een gesprek op terwijl ik netflix kijk. 2 meisjes, ik schat en jaar of 16, hebben het over een tandenbleek set. Ja echt, zegt het eerste meisje: mijn tanden zijn al 2 tinten witter. Maar hoe lang duurt dat dan, zegt de tweede. Tsja ik gebruik het nu een week of 6, zegt de eerste weer. Ja maar dat festival is al volgende maand, zegt de tweede lichtelijk wanhopig. De eerste kijkt bedenkelijk, maar zegt vervolgens: volgens mij heb je ook een extra sterke kuur! Waarna ze allebei achter haar telefoon duiken, waarschijnlijk om dit heuglijke feit te checken.

Ik begin mijn werkdag en ergens halverwege de ochtend heb ik een gesprek met een klant die boos is. Deze meneer vind dat ik mijn leven maar op orde moet krijgen want als ik dat had gehad had ik hem nu niet teleurgesteld in dit gesprek. Met andere woorden; dan had ik op een directeursstoel gezeten en belangrijkere dingen gedaan. Meneer is boos dus hij mag dit zeggen. Sterker nog, als dit zijn mening is mag hij dit vinden. Het hoort er allemaal bij. Het gesprek zelf kunnen we gelukkig op een goede manier beëindigen. Uiteindelijk kan ik meneer correct te woord staan en is hij toch nog tevreden. Niet slecht voor een (door meneer gebombardeerde) belmiep.

In mijn lunchpauze controleer ik vakantieveilingen nog even. Eens kijken of ze wat leuks voor moederdag hebben. In de lijst staat een fotoshoot met soort van make-over. Je haar wordt “gedaan” en je wordt volledig in de make-up gezet. Daar mag je dan mee op de foto. Bieden start bij 1 euro.

Na mijn werkdag stap ik weer in de trein. Tegenover waar ik zit, zit een jongedame te bellen en tegelijkertijd haar make-up bij te werken. Ik schat haar tussen de 20 en 24, lang donkerblond haar en een leuk zomerjurkje aan. Daaronder van die onmogelijk-om-op-te-lopen maar erg mooie stiletto hakken. Het gesprek is niet te missen want ze praat nogal hard. Ja hoelaat wil je afspreken? 8 uur? Ja dat is goed hoor, dat haal ik wel als ik gelijk doorga. Wat zeg je? Je hebt Mitch ook gevraagd? Lekker dan! Dan ben ik er pas om 9 uur hoor. Ik zie er niet uit en moet me eerst nog omkleden en opmaken. ik stap uit met vele onbeantwoorde vragen.

Als ik thuiskom ben ik moe, bezweet en stoffig van de reis. Mijn zoon komt naar me toe geraced in zijn loopwagentje. Terwijl ik een kus krijg van mij man houd mijn kleine vent mij stevig vast aan mijn been en laat pas los als ik hem een zoen op zijn bolletje geef. we eten gezamenlijk en hebben daarna nog dikke lol terwijl we met zijn blokjes spelen en ik hem een verhaaltje voorlees. Daarna zet ik hem in bad en samen spelen we met zijn badeend en zijn favo speeltje; de douchekop. Ik doe hem na het badje zijn pyjamaatje aan en geef hem zijn avondfles. Zijn bolletje is dicht bij die van mij, hij ruikt zwitsal-fris. Ik niet. Ik ruik naar een lange, warme werkdag inclusief treinreis. Toch pakt hij me vast en geeft me een dikke knuffel. Even houdt hij me stevig vast en voel ik me de gelukkigste mama op de wereld. Dan is het moment over. Jack vind zijn duim en ik leg hem in bedje, geef hem een nachtzoen en wens hem vele fijne dromen toe.

Ik plof neer in mijn stoel en denk na over de dag. Die dag die, zoals altijd, gevuld is met steken onder water. Gevuld met misplaatste zelfverbeter-voorstellen. Gevuld met niet zo subtiele hints dat we onszelf moeten aanpassen. Lees maar eens terug. Mijn dag begon met mailtjes die subtiel aangaven dat mijn huid vooral rimpelvrij moest blijven, mijn leven echt gelukkiger moest worden en mij kind echt moet leren doorslapen. Vervolgens de reclames op tv die me vertellen dat ik mooier, dunner en fitter moet worden. Dan het gesprek in de trein waaruit bleek dat voor een festival je tanden toch echt blacklight-approved wit gebleekt moeten zijn. Daarna bleek dat mijn baan maar gewoon een tijdverdrijf was, want het was geen directeursfunctie en daarom minderwaardig. Dat wordt opgevolgd door een moederdag fotoshoot die vind dat je die foto.’s pas kan maken als je een volledig ander persoon bent, inclusief kapsel en plamuur op je gezicht. De werkdag sluiten we af met de dame die het prima vind haar vriendin te ontmoeten op de manier hoe ze er nu uitziet. Al er echter een ander persoon bijkomt heeft ze ineens een uur (!) nodig om zich om te toveren tot…ja, tot wat? Dat is me nog steeds niet duidelijk.

Nergens in deze hele dag is er een reclame die me verteld dat ik prima ben op de manier zoals ik nu ben. Geen mail die me een 3 stappenplan aanbied om vooral mezelf te blijven. Geen gesprek waaruit blijkt dat ik tevreden kan zijn op de dingen die ik tot nu toe heb bereikt. Het moet altijd beter, meer en groter. Er wordt verwacht dat we onszelf altijd maar verbeteren en vernieuwen. Een nieuwe mijlpaal bereikt? Ja leuk voor je, maar wat wordt de volgende? Oh je bent 5 kilo afgevallen, fijn hoor, maar wat is je einddoel? 10 jarig jubileum op je werk, dat is nogal wat, wordt het niet eens tijd voor wat anders?

Is niemand meer gewoon tevreden met wat ze hebben? Is het een misdaad om NIET mèèr te willen presteren, om content te zijn met wat je bereikt hebt. Om niet meer, beter of groter te willen?

De momenten dat ik thuiskom zijn echte ankers voor mij. Mijn familie laat mij zien dat ik genoeg ben. Ik ben belangrijk, ik doe ertoe, ik ben geliefd. Gewoon op de manier hoe ik ben. Met extra kilo’s. Zonder witgebleekt gebit en directeursfunctie. Met t-shirt waar melkvlekjes op zitten. Zonder volledig geplamuurd gezicht. Met onuitputtelijke voorraad liefde voor de mensen waar ik van houd. Zonder drive om altijd de beste te zijn, altijd de eerste te zijn, altijd bezig te zijn met verbetering. Begrijp me niet verkeerd, er is niets mis met zelfverbetering. Maar dan wel omdat je dat ZELF wilt. Niet omdat je dat opgedrongen wordt door de maatschappij van de wereld waar we in leven.

I matter.
Other people’s opinions matter, but they do not define me.
I define me.
And its ok to make mistakes

Ook online is naast alle haat, valse rolmodellen en onmogelijke standaards ook veel positiviteit te vinden. Ik vind vooral Kristina Kuzmic en Jenna Kutcher erg inspirerend. Ik volg ze op insta voor een fijne dosis relfreflectie en humor. Zeker aan te raden!

De hele reden van dit blog is een eigenlijk dat ik vind dat mensen het volgende vaker zouden moeten zeggen. Zo vaak dat het een standaard wordt. Wat ik zeggen wil is dit: Probeer gewoon eens wat liever voor jezelf te zijn. Er is maar èèn jij. Koester die. Op welke manier ook. Positiviteit kan zoveel doen voor een mens. Probeer het maar eens. Het is gratis, overal verkrijgbaar en nog beter: makkelijk te delen! ken je het gezegde: You reap what you sow? Give it a try, you might like it. hoe dan ook is het een win-win situatie. Hoe kun je daar nee op zeggen?!

2 gedachten over “Gewoon een dag als alle andere…

  1. Leuk bericht. Maar als dat wat jou bezig houd dag in dag uit .. man heb je toch geen leven ? ikzelf kijk die reclames niet eens. want het is zelfs zo dat juist als je antirimpelcreme ofzo gebruikt dat als je ouder word en het niet meer kan gebruiken de rimpels 2x zoveel terug komen . dus ik gebruik gewoon nivea van vroeger om af en toe mn gezicht op de droge plekken in te smeren…make-up doe ik al heel lang niet meer…ze moeten me maar nemen zoals ik ben… en ik hou me niet echt bezig met reclames…ja ik lach erom ! dat zou je ook moeten doen !! je hebt 2 kerels in je leven. en dat is naar mij mening genoeg… en de mening van die 2 tellen toch het meest mee. en de kleine het meest natuurlijk 😉

    Like

    1. Je neemt het iets te letterlijk. Het houd ke niet dagelijks bezig, maar het zijn wel dingen die dagelijks “aanwezig” zijn. Het feit dat onze maatschappij dit onhaalbare ideaalbeeld als normaal bestempeld vind ik iets wat kwalijk is. Maar zoals ik al zei: heb jezelf lief zoals je bent, dan komt de rest vanzelf

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s