Hokjes

De week begint dit keer met een doktersafspraak. De dokter laat, zoals gewoonlijk, op zich wachten. Het gesprek zelf duurt half zo lang als de wachttijd. Het plan is getrokken, tijd voor actie. En dan sta je bij de apotheek. Je gaat medicatie ophalen en je ziet op het recept staat: C.G. een stempel dat ik liever niet zie. Waar ik al jaren tegen strijd. Een stempel waar ik de kriebels van krijg. C.G. Chronisch gebruik.

 

De assisitente zegt nog vriendelijik: ja dat stempeltje is wel zo makkelijk voor de verzekering he. Ze heeft geen idee dat ik nog liever de medicatie zelf betaal, dan met dit stempeltje opgescheept te zitten. Deze ongewenste benoeming, dit “hokje”.

trapped in box 2

 

Laten we teruggaan in de tijd. Ongeveer een jaar geleden was ik 7 maanden zwanger en kreeg ik steeds meer klachten. Mijn trouwe lezers weten dat mijn zwangerschap een niet zo fijne periode voor mij was. Een aaneensluiting van ellende. En daar kwam toen ook rugpijn bij. Lage rugpijn. Enorme rugpijn. Die laatste lootjes waren enorm zwaar. Lopen deed pijn. Staan deed pijn. Zitten deed pijn. Liggen deed pijn. Kortom: ik kon niets doen zonder pijn. Fast foreward naar vandaag. Bijna 10 maanden na de bevalling is deze pijn er nog steeds. Hij is nooit weggegaan. Sterker nog: hij is nooit minder geworden.

 

De huisarts heeft vanaf het begin gezegd: zwangerschaps gerelateerd. Ok. Daar kan ik inkomen, want: alles wordt weker in die periode. Dus fysio. Gespecialiseerde fysio. Gericht op deze klachten. Heeft het geholpen? Nee, maandenlang deed ik oefeningen. Week na week de afspraken bij de fysio die steeds maar 20 minuten duurde en naar mijn mening na verloop van tijd pure tijdsverspilling waren. Mijn oefeningen ben ik blijven doen, de afspraken heb ik stopgezet. Ze deden niets meer voor me. Een paar maanden na de bevalling ging het niet meer. Ik sliep niet meer van de pijn. Alles ging op de automatische piloot. Dus: weer naar de dokter. En wéér werd het gegooid op de oh zo bekende uitspraak: 9 maanden op, 9 maanden af. Ik weet het, ontzwangeren is een echt “ding”. Je lichaam heeft een mensje gecreëerd, gehuisd en gebaard en moet daar van bijkomen. Dus ging ik met pijnstillers naar huis, zodat ik iig weer kon slapen.

met ook een verwijzing voor cesartherapie op zak maakte ik ook daar een afspraak. Ik ben bereid alles te proberen om de pijn tegen te gaan. Deze dame was er binnen 5 minuten al achter wat er “mis” met mij was. Ze liet me wat bewegingen maken die haar constatering (volgens haar) bevestigden. Ik had last van Hypermobiliteit. Ehh…sorry? Juist ja: Hypermobiliteit. Het reumafonds zegt er het volgende over:

 

“Als u hypermobiel bent, zijn uw banden en pezen te soepel. Uw gewrichten krijgen daardoor niet genoeg steun en worden te beweeglijk”

 

Een (mogelijk) erfelijke aandoening, die vrij veel voordoet en vooral bij jongere mensen. Ze legt ook uit dat deze klachten erger kunnen worden in en rondom zwangerschap. Het weker worden van de banden en het extra gewicht zijn daarvoor funest. En daar houd mijn begrip een beetje op. Want dat weker worden van de banden dat klopt. Maar dat stukje over het extra gewicht….dat begrijp ik niet. Ik heb immers driekwart van mijn leven overgewicht gehad. En niet een klein beetje. Op mijn zwaarst was ik 170 kilo en dat heeft jaren geduurd. En al die jaren heb ik nooit soortgelijke klachten gehad. Wel rugpijn, jazeker. Maar nooit op deze manier. Nooit met deze intensiteit. Nooit zo lang en heftig. Dus dan rijst de vraag: waarom niet? Die vraag wierp mijn therapeut ook even van haar geplaveide en (waarschijnlijk) veel bewandelde pad. Een echt antwoord heb ik er niet op gehad. Wel weer een advies: steunzolen en meer oefeningen. En een plaatsing in dat “hokje”. Het hokje van chronisch ziek

 

Die pijnstillers verloren hun werkzaamheid na 2 maanden innemen. Dus weer naar de dokter want, de pijn was er nog. In alle hevigheid en onveranderd. Begrijp me niet verkeerd, er waren ook goede dagen. Maar in een maand tijd waren die op 1 hand te tellen. Dus wederom “om de tafel” met de dokter. En wederom gooide die het op ontzwangeren. Ik heb toen maar aangegeven dat ik de therapie best nog een aantal weken vol wil houden, maar dan moet er wel een stijgende lijn in te zien zijn. Want dat is er, in AL die maanden, niet geweest. De pijn was er altijd. Dikwijls zo erg dat de tranen me in de ogen sprongen bij het omdraaien in bed of het oppakken van de kleine man. Niet het leven dat ik voor ogen had toen ik al die jaren geleden eindelijk voor mezelf koos. Ik was EINDELIJK uit de hele medische mallemolen. Geen medicatie meer, geen ziekenhuisbezoeken, geen vervelende bloedonderzoeken. Alles was klaar. En nu lijkt het erop dat alles weer gaat beginnen. En dat stemt mij uiterst droevig.

 

Ik kan er met mn hoofd niet bij dat je met één zo’n stempeltje een soort van afgeschreven wordt. Ik heb er al eerder over geschreven, maar dit komt overeen met mijn gevoelens bij ADHD. Heb je 2 of meer van de 30 symptomen? Gefeliciteerd, dat is het “officieel”, hier heb je een sticker en veel succes met je leven. Natuurlijk is dat wat kort door de bocht, maar ik vind het vreemd dat er zo snel een conclusie getrokken kan worden zonder gedegen onderzoek of, wellicht belangrijker, zonder een daadwerkelijk aantoonbare uitslag. Dat zit waarschijnlijk gewoon tussen mijn oren, maar ik heb daardoor nogal moeite met het omgaan met deze conclusie/constatering/vaststelling/wilde gok? Het lijkt ook wel of artsen het allemaal wel best vinden. Oh deze conclusie is getrokken? Mooi, dan hoef ik mijn werk verder niet te doen. Hier heb je een pil/drank/pleister, en succes ermee. Neem maar een paracetamolletje als het even niet zo goed gaat. Als je dan vervolgens, volledig terecht, vraagt: en als dit niet werkt? Wordt je met een glazige blik aangekeken alsof je zojuist de meest vreemde vraag gesteld hebt.

 

Het antwoord op die vraag is helaas ook niet heel fijn. De pijnpoli. Oftewel: leren omgaan met de pijn evt in combinatie met bestrijding van de symptomen. Dus geen oplossing, maar meer een pleister op de wond. Een wond die eigenlijk gehecht zou moeten worden. En een vooruitzicht op een leven met pijn. Echt dingen om blij van te worden. De insteek van mijn operatie, dat ik niet zo’n moeder wil worden die alleen maar op een bankje zit, wordt hierdoor wel een stuk reëler. En ook dat is om verdrietig van te worden.

bandaid person

Voor nu gaan we gewoon weer door. Door met therapie. Door met oefeningen. Door met (nog zwaardere) medicatie. Maar ook door met genieten van de kleine man. Lekker samen wandelen (de enige “sport” die ik nog kan beoefenen) genieten van zijn blije gezichtje als ik thuiskom. Genieten van de mooie momentjes als gezinnetje. Dat sterkt me voor de komende periode. Die kleine man is de reden dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Ik kan niet wachten tot hij gaat kruipen, en gaat lopen. Mama overal mee naartoe slepen. Alles samen bekijken en samen leuke dingen doen. Wat er ook gebeurd. Wat er nog komen mag. Niemand of niets dat me tegenhoud!

mother and child walking

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s